Onderweg moet pinnen, dat is veiliger

Laatste wijziging:
09 oktober 2012, 12:50 uur
Audio:
Starting player...
Locatie:
Hoogeveen

Frits is in Hoogeveen in het kader van de Week van de Veiligheid die vandaag begint. Gaat met name over het bevorderen van pinnen. Gebeurt nauwelijks nog dat klanten bij tankstations met contact geld betalen.

Het waren immers de tankstations die ooit het gebruik van pinnen bevorderden met diverse acties. Uiteraard om ervoor te zorgen dat er voor overvallers geen cash te halen zou zijn. Frits praat met Ewout Klok van het gelijknamige pompstation in Hoogeveen. Klok doet mee aan de Week van de Veiligheid en heeft dus ook het actiemateriaal op de toonbank staan.


Eigen ervaring van Frits


Vanmorgen was ik voor de rubriek Onderweg te gast bij het tankstation van Ewout Klok in Hoogeveen om te praten over de nieuwe campagne 'Klein bedrag, pinnen mag'. Dit om klanten aan te moedigen om ook kleine aankopen in de shop met de pinpas af te rekenen. Het deed me terugdenken aan de jaren dat ik zelf achter de kassa van een pompstation zat.


Want werken bij een tankstation is een fascinerend beroep. In de jaren voordat ik bij RTV Noord en later RTV Drenthe ging werken heb ik zo'n 5 jaar achter de kassa van een tankstation gezeten. Zoals gezegd een fascinerend, maar soms ook zenuwslopend beroep. Wat doe je bijvoorbeeld als een klant, na het tanken en voor het afrekenen, in zijn auto stapt en vol gas weg lijkt te rijden? Of als een klant van mening is dat hij te weinig wisselgeld terug heeft gekregen? Rustig blijven is in de meeste gevallen het beste advies. Vaak zetten klanten hun auto even weg zodat de volgende klant vast kan tanken. En te weinig wisselgeld blijkt in 9 van de 10 gevallen onoplettendheid van de klant (ik dacht dat ik 100 euro had gegeven, sorry). Desalniettemin gaat het toch wel eens anders dan je hoopt. Zoals die keer dat de kassa aangaf 'credit card geblokkeerd, waarschuw autoriteiten'. Dan schrik je toch even. Blijkbaar was die schrik de 'klant' ook niet ontgaan, want hij was vertrokken voor ik er erg in had. En wat doe je dan: ga je er achteraan, of kijk je de kwaadwillende gelaten na en waarschuw je inderdaad de autoriteiten?


Maar eerlijk is eerlijk, dit zijn slechts uitzonderingen. Vaak waren het mooie en vooral gezellige ervaringen. In de loop der jaren leer je de klanten beter kennen en zij jou. Zoals die mevrouw die steevast elke zaterdagochtend na het golven langs kwam voor een pakje light sigaretten. Op een dag kwam ze hevig verontwaardigd de shop binnen: onverlaten hadden een 'te koop' bord bij haar in de voortuin gezet. Een blik op de datum haalde haar uit de boze droom dat haar buren haar weg wilden hebben...


Of die liefhebber van Trabant auto's. Standaard kwam hij vol gas de oprit oprijden (anders kwam hij niet boven) om vervolgens boven op de rem te moeten om de pomp niet omver te rijden. Op een dag schatte hij zijn snelheid verkeerd in en kwam met een klap tegen de pomp tot stilstand. Gegil en gekrijs van de beveiliging liet weten dat de pomp in de noodstop was geschoten. Overigens bleek de pomp meer blikschade te hebben dan het oude autootje: met een goed gerichte trap tegen de bumper vloog de deuk er zo weer uit.


Het meest bijgebleven is echter die keer dat de telefoon ging en mijn nekharen recht overeind gingen staan: 'Met de Meldkamer van de politie. Is alles in orde?' Me van geen kwaad bewust vertelde ik de man dat er niks aan de hand was. Sterker nog, het was opvallend rustig voor een zaterdagmiddag. Daar dacht hij toch anders over: of ik even naar buiten wilde lopen en vooral niet moest laten weten dat hij gebeld had. Ik liep niets vermoedend de shop uit en voor ik er erg in had brulde er een mannenstem over het voorterrein: 'Ga op je knieën zitten en leg je handen in je nek!' De stem liet er geen twijfel over bestaan: ik moest door de knieën. Tot mijn stomme verbazing zag ik aan het eind van de straat drie politieauto's staan, met achter de portierdeuren agenten in kogelvrije vesten. Nadat bleek dat er niks aan de hand was, kwamen ze gemoedelijk aanlopen. Het bleek dat het overvalalarm door een storing was afgegaan. Bij de meldkamer was de overvalcode binnengekomen en dus waren alle hulptroepen uitgerukt. De rondweg werd afgesloten (vandaar dat het zo rustig was), agenten namen hun posities in en voorzichtig werd er contact gelegd met 'de pompbediende'. Nadat alles één groot misverstand bleek te zijn ging de telefoon opnieuw: een kennis had via de politiescanner gehoord over de overval en had doodsangsten uitgestaan: hij wist dat ik op dat moment aan het werk was. Gelukkig kon ik hem geruststellen: niks aan de hand mensen, gewoon doorlopen!