De Spelen zijn zo goed als voorbij. Er lopen wat collega's met pleisters om de tenen van de blaren. Er lopen er wat meer te gapen dan normaal. En het zonnetje wat ons zo goed deed, is sinds de dag van het Kemkers-incident verscholen achter de wolken...maar...

Wat een ontknoping met Sauerbrij. Eindelijk, eindelijk, eindelijk! Hard werken wordt niet altijd beloond, maar ik ben blij voor Sauerbrij dat het nu wel gelukt is! Ondertussen werden onze Nederlandse schaatsvrouwen eraf gereden door Duitsland. En dat terwijl er zoveel tumult was rond de ploeg van de buren! Wel of geen Friesinger...in eerste instantie moest de Duitse bondscoach er niet aan denken om haar op te stellen. Nu haalt ze toch maar mooi de halve finales en gloort er een medaille. Het kan raar gaan in sport. Onze mannen verliezen van de Amerikanen. Verrassend, maar eigenlijk ook weer niet. Acht rondjes achter/met Sven Kramer schaaten valt niet mee!

Laten we als Drenthe eens voorzichtig de balans opmaken; "Wij" hebben de blokjes geleverd...in eerste instantie groenen...maar uiteindelijk toch roden! "Wij" hebben de schaatspakken geleverd...keurig op maat gemaakt door Bert van der Tuuk! "Wij" zorgden voor de tijdwaarneming op tv (Tolner uit Vries). En met Herbert Dijkstra hebben "wij" ons land van commentaar voorzien. "Wij" hebben geen medailles gewonnen. Zelfs geen Olympisch diploma. "Wij"leverden een topcoach die even niet oplette en heel Nederland in rep en roer bracht...en "wij" leverden een bobslee die "bijna" meedeed aan een heuse olympische afdaling. "Wij" moesten teleurstellingen verwerken met de tiende plaats van Renate Groenewold en de elfde plaats van Elma de Vries. En vervolgens besloot de bondscoach om alleen voor "onze" Renate te kiezen en niet voor "onze"Elma in de ploegenachtervolging. Maar "wij" waren wel de enige met een heuse Drenthe Dag...Ik heb genoten van de afgelopen twee weken. 't Is best mooi om een Drent in Vancouver te zijn!

Dank voor uw aandacht! See you in Assen...gewoon weer bij TV Drenthe Sport!

Karin Mulder

Nou ben ik ruim achtduizend kilometer van huis...en wat denk je...moest ik gisteren toch naar een replica van het Kasteel van Coevorden! 't Is wat... Sinds de wereldtentoonstelling van 1986 staat ie hier, op twintig minuutjes rijden vanaf de Olympische ijsbaan. En eerlijk is eerlijk....Hij lijkt erop! Het is het decor van de presentatie van het Drents Olympisch plan. Wij in Drenthe moeten mee in de nationale droom om na honderd jaar de Spelen weer in Nederland te krijgen. Dat betekent dat u, en ik, gedeputeerde Anneke Haarsma en zeker onze commissaris Jacques Tichelaar tussen nu en 2028 meer moeten gaan bewegen...

De ambitie van Nederland om de Olympische Spelen binnen te halen is slechts "een stip aan de horizon" voor de Drentse plannen. NOC*NSF voorzitter Erica Terpstra en haar opvolger Andre Bolhuis zijn ook present. En Erica vindt het weer "fantastisch" wat er allemaal gebeurt in het noorden van het land. Wat zal het stil worden in Nederland als zij er op 18 mei mee stopt..

Erica is Erica. Vandaag kwam ze op oranje-witte sportschoenen binnen. Liet ze zich gewillig fotograferen door en met de ondernemers van Coevorden en maakte ze met iedereen die dat wilde een praatje. Een bobo die veel talent heeft om zich niet als een ware bobo te gedragen.

Erica is een oude zwemvriendin van onze gedeputeerde Haarsma. "Ja, ze was toen nog een klein guppie", opperde Terpstra. In de tijd dat Terpstra een gearriveerde zwemster was, mocht de kleine Anneke Haarsma mee op trainingskamp met de nationale vrouwenselectie. En zie wat er van hen beide geworden is...

Het geheel ademde gisteravond Nederland. Klederdracht en tulpen inclusief. Drenthe kom in beweging is de boodschap! Onze commissaris Jacques Tichelaar heeft beloofd dat hij het goede voorbeeld gaat geven.... dus u hoeft niet bang te zijn dat u het tempo niet kunt volgen!

Karin Mulder

In alle disciplines is ze bovengemiddeld, maar op geen enkele afstand een pure specialiste. "Moe" wordt ze van de verhalen dat ze moet "kiezen". "Elma moet vooral lol hebben", roept haar Australische coach Desley Hill. Hill is van de afdeling: Niet lullen, maar poetsen... Zelf reed ze al heel wat wereldkampioenschappen op de skeelers (en daar worden de echte bikkels geboren), maar schaatsen deed ze nooit...

Om de Nederlanders op weg te helpen op de skeelers kwam ze met wat Aussies naar Nederland. WIJ reden alleen maar marathons en de andere disciplines lieten we links liggen. En per ongeluk kwam Hill in "gesprek met het ijs". Haar "Aussies" hadden er ook wel oren naar. En wat denk je: anderhalf jaar later staat ook skeeleraar Sophie Muir hier op de schaats op de Spelen...

Het is een bijzonder duo; Hill en De Vries. Sowiezo is het bijzonder dat een Nederlandse vrouw kiest voor een trainster uit Australie, terwijl WIJ toch denken alle wijsheid in pacht te hebben (op het wisselen op de kruising na dan!). Maar De Vries voelt zich er fijn bij. En dat is belangrijk want ook mentaal kan het vriezen en dooien bij De Vries. Na haar wereldtitel bij de junioren kreeg ze mentaal een pittige terugslag te verduren. De verwachtingen waren hoog en het schaatsen ging ineens niet meer vanzelf. Het marathonschaatsen was een aangename uitvlucht. Maar daar is inmiddels de uitdaging weg. Als ze echt haar best doet wint ze daar alles.

Ben benieuwd wat ze na de Spelen gaat doen en of ze er over vier jaar weer bij is in het Russische Sochy Het kan vriezen en dooien met De Vries. En het scheelt; als deze De Vries er niet is in Rusland, is er vast wel broer Bob of broer Bart. Ze kunnen het daar allemaal! Ma De Vries is hier met dochter, schoonzoon en kleinkind, zus en zwager. Schaatsen is het cement van deze familie. Ieder weekend wordt er wel een vaas gevuld met de overwinningsbloemen. En ze zijn allemaal prettig in de omgang, makkelijk te benaderen en vooral nuchter!

Vandaag moest Elma genoegen nemen met de elfde plaats op de vijf kilometer. Jammer...ik had gerekend op vorst, maar deze keer leek het ijs onder haar voeten weg te dooien...

Dan maar hopen op een beetje vorst bij de ploegenachtervolging...tenminste als bondscoach Wopke de Vegt met deze kameleon overweg kan...

Karin Mulder

Vanmorgen waren er ineens donkere wolken boven de Olympische IJsbaan. Echt waar! Niet om m'n verhaal triester te maken dan het al is. Zou het toeval zijn geweest? Nu regent het...En ook ik loop met een hunebedje in m'n buik. Wat een K..zooi! Voor Sven, voor Gerard en voor alle Nederlandse schaatsfans. "Het is maar sport", probeerde ik tegen de Canadese buschauffeur de boel te relativeren. "No, it's more than that, he serves your country, people rely on him!" Wel potverdorie, moet ik nu ook nog ruzie gaan maken met de buschauffeur ..die uberhaupt niet weet dat je van baan moet wisselen bij het schaatsen?

Ik heb te doen met Gerard Kemkers. Zag hem even staan toen hij de schrijvende pers te woord stond. Ik mocht daar niet komen met m'n camera. De NOS ook niet. Rustig maar aangeslagen probeerde hij naar woorden te zoeken. Trok meteen het bloetekleed aan. De zaken liggen daardoor duidelijk... Sven wijst niet snel met de beschuldigende vinger, maar in dit geval IS het de schuld van Gerard Kemkers..en Gerard heeft bekend... Successen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst....slik... Wel merkte Gerard op dat er zoveel verantwoordelijkheid bij hem als coach ligt. En dat is ook zo... En dat het gebeurt in een split-second... ook waar...maar "als je geschoren wordt moet je stilzitten" wordt wel eens gezegd. En misschien is dat nu het beste...

Dit is weer zo'n "blijvertje". Over tien jaar zal Gerard er nog aan herinnerd worden. Is hij net van z'n zwabbervoet af...komt dit weer op z'n pad. Maar...
...als een coach en cruciale fout maakt..is het "weg" medaille, als een chirurg een cruciale fout maakt kan hij een patient voor de rest van z'n leven tekenen en als een piloot een dure fout maakt kan er een heel vliegtuig uit de lucht vallen...Zo is het natuurlijk ook he mensen! Als ik mocht kiezen uit de bovenste drie was ik toch maar liever Gerard Kemkers...

Karin Mulder

PS: Ik ben nog niet uitgetypt en dan bereikt mij het nieuws dat de Drentse bobbers zicht terugtrekken. Wat een vreselijke beslissing voor de mannen die er vier jaar lang alles voor aan de kant hebben gezet. Ik had al te doen met Edwin van Calker, de Drentse piloot, die na de tweemansbob geen idee had hoe hij het beter zou kunnen doen. Het zelfvertrouwen is "op"...en dat kan ik goed begrijpen als je zag hoe ze naar beneden kwamen met de tweemansbob. Bij een viermansbob komt daar nog eens gewicht bij..en gaat het nog allemaal wat harder. Kan me voorstellen dat je niet de levens van je collega's wilt riskeren. Daarom; moedig maar pijnlijk besluit. Sport ik keihard! Morgen om 12 uur persconferentie van Henk Gemser; de Chef de Mission, over de bobbers. De mannen zelf zullen er niet bij zijn...

Geen Mijntje, Fatima of Naomi maar Becky, Haley en Meghan... Ik ben vanavond, voor het eerst in m'n leven, bij een heuse ijshockey-interland geweest! En ik ben verkocht. Girlpowerrrrrrrrr...Tjonge, jonge wat een sfeertje. Geweldig! En het gaat er net zo lomp aan toe als bij de mannen. Bodycheck hier, tackle daar.. "no problem!". Ik was een van de ruim 19-duizend toeschouwers in de Canada Hockey Place. Normaalgesproken de thuishaven van de Kenocks. En als je het één keer van dichtbij hebt meegemaakt, snap je waarom Canada zo gek is op deze sport!

Bij een dood spelmoment zijn de grote tv schermen erg belangrijk (zie foto). Als je in beeld bent moet je de show stelen; "one minute of fame..". Vriend en vriendin (althans dat denk ik..) kussen elkaar spontaan op de mond als ze erachter komen dat de camera op hen gericht is. En twee (dronken) vrienden twijfelen geen moment...en doen hetzelfde!

Het gaat trouwens om de wedstrijd Canada - Finland. En de Canadase Maple Leafs doen hun plicht en drogen de Finnen met 5-0 af. Ik maak kennis met de gebroeders Tim en Andrew. Ze komen uit Vancouver en lopen er fiks bij! De een met "ice-holes" (een mooie variant op ase-holes...) op z'n rug, de ander met "Syrup Sucker" (Syrup is een typisch Canadees goedje wat je net als stroop op pannekoeken of een toetje doet)...Kortom Syrup Sucker betekent een loser die geen bier maar Syrup drinkt! In een donker steegje zou je ze niet voor de eerste keer tegen willen komen, maar ze waren echt heel aardig! "Of course you can make a picture, we love Holland!"
 
Dus beste hockeydames van Nederland. Na het Olympisch goud van Beijing gaan we het over een hele andere boeg gooien! We ruilen het kunstgras in voor ijs, de rokjes voor woeste ijshockeypakken en dan komen Tim en Andrew ook zeker naar jullie kijken!

Karin Mulder

PS: Ik ben m'n dag vandaag wat vreemd begonnen. Nog niet helemaal wakker stond ik onder de douche. En omdat m'n eigen douche-gel niet binnen handbereik was, greep ik (blind) naar een flesje van het hotel.. u kent ze wel, die kleine dingen, die de meeste Nederlanders bij vertrek in hun tas stoppen omdat ze gratis zijn. Ik vond het resultaat al wat tegenvallen, want het spul wilde maar niet schuimen...dan nu de ontknoping... Het ging om Mouth-Wash..... (een alternatief voor tandpasta...). Maar ik ruik lekker joh!

Weinig geslapen..'t internet in het hotel liet me vannacht in de steek. Maar het moest en het zou klaar! Een dag voor niks werken en reizen gaat me niet gebeuren hier; al moet ik het stukkie zelf naar Assen brengen! Vanmorgen om half zes was er witte rook. En maar adverteren met "Speed internet Acces"...stommmm! Maar m'n boblseereportage is dus uitgezonden (8 minuten lang) en daor ben ik bliede mit!

Toen ik vanmorgen m'n ogen opendeed...was het zomaar Super Sunday. Het voelde niet zo, maar het was echt zo! Niet dat ik daar iets voor gepresteerd heb ofzo! En ook niet omdat "ons" Ireen vandaag op de 1500m moest knallen! Nee! 'T is omdat DE ijshockeywedstrijd der ijshockeywedstrijden vanmiddag werd gespeeld; Canada - USA. Zeg maar "onze" Nederland - Duitsland bij het voetbal. Bij het station van de Sky Line tref ik al twee opgeverfde pubers; de een heeft een gezicht met stars and stripes, de ander met maple leafs...Canada is een beetje in de war....

Zoals wij in Nederland kunnen ouwehoeren over de opstelling van het Nederlands elftal, bemoeit heel Canada zich met het Nationale ijshockeyteam. De buschauffeur, die me vandaag opnieuw naar Whistler brengt (naar de bobbers) is het niet eens met de Canadese coach. Hij heeft volgens hem een sterrenteam opgesteld en dat zijn alles behalve teamplayers...

Buiten de wedstrijd tussen Canada en de USA spelen ook Tjechie en Rusland en Zweden en Finland tegen elkaar. Beter kun je niet hebben blijkbaar!. Na afloop van de wedstrijd werden er 150-duizend mensen extra in de stad verwacht. De Canadezen gingen er maar even gemakshalve vanuit dat ze zouden winnen... En ik hoopte dat met hen. Als ik dan toch moet kiezen...kies ik voor m'n tijdelijke thuisland!

In Whistler aangekomen zijn de pubs afgeladen vol. Op het grote plein in het dorp hangt een enorm scherm. "Wij" kijken zo nog wel eens naar het voetbal. Maar hier is het een paar graadjes frisser. Het bier stroomt rijkelijk. Veel geschreeuw en getier en alles is rood/wit...maar het mag niet baten...Canada verliest met 5-3 van Amerika..."what a pitty!"...Moet de bondscoach maar beter naar "mijn" buschauffeur luisteren!

Karin Mulder

In ieder geval heeft onze premier nog genoten van de Spelen. Als ik ook maar even niet oplet is het mis in Nederland he! Het kabinet DNF zouden we hier zeggen. Oftewel Balkenende en z'n coalitie Did not Finish! Bij het ontbijt hoor ik dat Gio Lippens, van Langs de Lijn, z'n sportblokje - dat hij keurig heeft voorbereid - kan skippen! Nederland heeft even geen tijd voor de Spelen! Wat een arrogantie dat dat langdradige geteut over Uruzgan tijdens de Spelen een ontknoping krijgt. Kan Wouter Bos het niet hebben dat alle aandacht een paar weken in de vier jaar uitgaat naar Kramer, Van Riessen, Gerritsen en Tuitert? Heeft Bos zich ook het snot voor de ogen getraind om te pieken in februari 2010?

Het zijn bijzondere foto's; NOS-collega Herbert Dijkstra uit Vries, als commentator van het shorttrack met de premier naast hem. JP met koptelefoon, even z'n jasje uitgedaan want van shorttrack gaat ook het bloed van een minister president sneller stromen. Tja, minister president..toen nog wel. Hoe zou dat zijn...als je collega's in Nederland druk aan je stoelpoten zagen en jij, als een ware sporttoerist, in Vancouver zit?

Ook Jet Bussemaker zat hier. Zelfs in mijn hotel. Maar ook zij is nu natuurlijk geen staatssecretaris sport meer. Moet je dan onmiddelijk je accreditatie inleveren en naar huis? Ssssst...als we het niet al te hard roepen weten de Canadezen niets van onze problemen af...zij hebben hier iets anders aan hun hoofd...en zo heeft Jet(je......rijmt mooier) haar laatste verzetje!
 
Stemadvies vanuit Vancouver: Sven Kramer for president! Minimaal een ministerspost voor Mark Tuitert!!!

Karin Mulder

Je moet er toch niet aan denken wanneer je beide zoons, die jarenlang braaf op atletiek zitten, op een goede dag binnenkomen en zeggen: "We gaan bobsleeen!" "WAT???" Eerst denk je nog dat het een opwelling is....Totdat ze ineens op trainingskamp naar het buitenland moeten en langzaam maar zeker veranderen van ranke atleten naar grote spierbonken! Er moeten kilo's bijkomen om massa te creeren in de bob. Dit klinkt als foute boel. Nu wordt het serieus...
 
Tuurlijk is het fantastisch dat je beide zoons op zo'n hoog nivo sporten en dat ze dat ook nog eens gezellig samen doen. Maar zo'n ding kan ook om! En zeker in Whistler. Dat weten de Van Calkers maar al te goed. Vorig jaar gebeurde het op de training en raakten Arnold van Calker en Sybren Jansma geblesseerd. Woensdag ging het meteen al met de allereerste trainingsrun mis. Arnold was bij z'n broertje ingestapt als "stand-in" voor Sybren Jansma. Jansma doet normaalgesproken de wedstrijd in de tweemansbob. Tot aan bocht 11 ging het crescendo! Daar maakte onze bob een klein zwiepertje. En kleine zwiepertjes worden medogenloos afgestrafd in het kille ijskanaal.

Daar gaan ze, twee broers uit Gasselterboerveenschemond. Pa en ma hadden nog zo gezegd tijdens hun laatste telefoontje: "doe een beetje voorzichtig he?!". Ze waren er gelukkig niet bij toen hun kinderen met de helmen over het ijs schuurden. Ook hen zal het niet ontgaan zijn dat de 21-jarige Georgische rodelaar op deze baan is omgekomen. "Verdorie waarom hebben we ze niet op atletiek kunnen houden!"
 
Olympische roem is alleen te vergarenals je het randje opzoekt. Livin' on the edge! Dat is wat "onze" mannen komende week gaan doen. Pa en ma Van Calker staan erbij en kijken erna. Dat is misschien wel de lastigste rol van de hel Olympische Spelen. En daarom wens ik pa en ma Van Calker vanaf deze plaats heel veel sterkte met hun bikkels!

Karin Mulder

De meeste mensen hier worden al moe als ze alleen al naar me kijken; statief op m'n rug, rugtas met heel veel snoertjes erbij en een camera in een rollende tas met een laptop daarbij in! En maar sjouwen... Naast RTV Drenthe speel ik hier ook voor Omroep Brabant en RTV Noord en straks als de bobbers met z'n vieren plaatsnemen in hun razende Roeland komt daar ook Omroep Flevoland nog bij. Al die omroepen hebben weer andere uitzendtijden en dus andere deadlines. En met het grote tijdsverschil van 9 uur en een slaapgebrek van hier tot Tokyo, begin ik zo af en toe aan m'n eigen verstand te twijfelen.

Ik zal die warrige gedachtes eens met u delen....
Een voorbeschouwing maken bijvoorbeeld. Laten we even teruggaan naar de 3 kilometer van Renate Groenewold. Die was op zondag 14 februari...maar omdat TV Drenthe op zaterdag niet uitzendt moet die voorbeschouwing er op vrijdag al uit. De TV-uitzending in Assen begint om 18.00 uur (dat betekent 9 uur 's morgens Canadese tijd, want jullie lopen in Nederland op ons voor!). Maar omdat ik voor 9 uur hier geen sporter kan spreken moet ik dus op donderdag de boel versturen. En dus moet ik uitzoeken hoe laat er donderdag wordt getraind...Kunt u zich er iets bij voorstellen dat ik af en toe het spoor even bijster ben????

Zo volg ik voor Omroep Brabant natuurlijk uitgebreid Ireen Wust. En vandaag was dat een hele klus want Wust was woest na haar duizend meter en denderde in hoog tempo door de mixed zone waar ze hier en daar een "ja", "nee", "balen" en "kweet niet" had uitgedeeld. Ik was daar niet bij...
Vanaf de perstribune zag ik haar al van het ijs afbenen. Haar lichaamstaal sprak boekdelen. En dus strompelde ik met al m'n bezittingen zo snel mogelijk naar de mixed zone (die is drie trappen en dan nog honderd meter vlak...van de perstribune verwijderd) Maar aangezien Wust geen camera, statief, laptop en rugzak bij haar had...had ze betere rondetijden dan ik....(geen schande ten opzichte van een Olympisch kampioene toch?)

Dan maar sms'en met Renate Groenewold...en later ook met coach Gerard Kemkers. Kan hij nog iets voor mij betekenen? Het antwoord is "Kan niks beloven, zal het haar vragen. Waar ben jij nu?" "Mixed zone" is mijn antwoord "maar kan me snel aanpassen!" Wil graag weg bij deze 878.724.789.052 Japanners waar ik tussensta en gestoord van wordt! Uit voorzorg neem ik uiteindelijk een interview met Gerard zelf op. Heeft Brabant toch nog iets. Als ik naar m'n hotel wil en alle snoerjtes, accu's, lampje en statief weer zorgvuldig opgeborgen heb in m'n rijdende studio kom ik Ireen bij de uitgang tegen met haar racefiets. Er kwam geen stoom meer uit haar oren, wel was ze teleurgesteld. Haar kookpunt was gedaald, mijn kookpunt was na de "gemiste mixed zone" al aardig aan het stijgen. Door je neus inademen, door je mond uitademen...opnieuw tas uitpakken.... camera op het statief, microfoon aansluiten, lampje erop...en jawel....eind goed, al goed....Ireen Wust in gesprek met Karin Mulder....morgen te horen en te zien op Omroep Brabant.

En die medaille van Ireen komt nog wel....

Karin Mulder

Er is geen land in de wereld dat zo bezeten is van het schaatsen als Nederland. WIJ weten alles van die sport. In Canada ligt dat toch net iets anders. En daarom pakt de stadionspeaker het publiek af en toe vaderlijk bij de hand om de fijne kneepjes van het vak te leren.

"De mannen gooien hun handen los om meer snelheid te krijgen", "bij de wissel heeft degene die uit de buitenbocht komt voorrang" en "techniek en efficiency zijn belangrijk om snelheid te houden". Het is een bescheiden greep uit de lessen die de speaker ons tijdens de wedstrijd doceert. Het buitenlandse publiek reageert ook anders dan WIJ Nederlanders. WIJ zitten met blocnote op schoot mee te schrijven om zo de rondetijden te kunnen vergelijken. In Canada vindt men het onderlinge duel zeker zo belangrijk. Ze zullen inmiddels toch wel door hebben dat dat niet zoveel uitmaakt? Ze weten nu toch wel dat de winnaar van de race niet doorgaat naar de volgende ronde?

Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar de waarheid is anders. Toen er vandaag 16 paren gereden hadden op de 1000 meter, kreeg ik een voorzichtig tikje op m'n schouder. "Weet u misschien wat die getallen op het scorebord onder de naam van de schaatser betekenen?" "Neeeeeee, het is niet waar. Moet ik nu gaan uitleggen dat dat nou rondetijden zijn????" De vrouw bedankte me vriendelijk en had op de valreep door dat Shani Davis met een opening van 16,73, de eerste volle ronde in 25,28 (de snelste van iedereen) en slotronde van 26,93 aardig op de goede weg was!

Karin Mulder

PS: Ik heb vandaag op m'n donder gekregen van de Canadese politie! "Does this bag belong to you, lady? Then you've brought us in serious trouble today..". Soms is het voor mij een verademing om even zonder statief, cameratas en rugtas rond te lopen. En dus had ik m'n spullen, tijdens de ochtendtraining, even achter de tribune geparkeerd... Aangezien ik zelf vind dat ik er niet uitzie als een afgestudeerde terrorist, dacht ik dat dat wel even kon. Maar daar dachten de Canadese sherrifs anders over. Mijn spullen werden als "verdacht" aangemerkt en er heeft blijkbaar de hele training lang een agent naast gestaan die verwachte dat de boel elk moment zou kunnen ontploffen.
Bedankt voor de service! ...Sorry heren, het zal niet meer gebeuren!

...Hey, wat tikt daar in m'n tas???

...Oftwel de plek waar je na de wedstrijd de atleten kunt interviewen. Het is "the place to be..." Als je ze daar niet tegenkomt wordt het lastig de sporters te spreken. In het wild in de stad kom je ze nu niet snel tegen. Zeker niet als ze nog in wedstrijden moeten uitkomen. In het Olympisch dorp is afleiding genoeg. Na afloop van een wedstrijd of een training stappen de sporters in de parkeergarage van de ijsbaan in een shuttle-bus die hen linea recta naar het Olympisch dorp brengt. Alleen de mixed-zone zit daar nog tussen...

Er speelt zich altijd weer een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden af. Het is de plek waar de medaille-winnaars stralend hun verhaal mogen doen. Het liefst alle tien keer even enthousiast, maar dan voor elke journalist net even iets anders...Het is ook de plek waar de teleurgestelden hun traantjes laten. Voor hen is de mixed zone een tunnel zonder eind.

Voor de sporters is het een hele route die ze na hun wedstrijd moeten afleggen. Er zit een bepaalde hierarchie in. De grote tv-stations hebben hun eigen box (zie foto) met een mooie bak licht erboven. Dat is station 1 voor de sporters. En hoe minder geld er bij een omroep te besteden is...hoe minder licht er is.. Ik sta in het vak met de non-right-holders (de niet rechthebbenden) van tv en de radio-mensen. En u raadt het al... daar is het lichtop de bon. Ik sta in de Twilight Zone...

Toch heb ik m'n eigen tactiek inmiddels ontwikkeld. Na de wedstrijd zo snel mogelijk de mixed zone in..en zo dicht mogelijk tegen de grote media-bolwerken aanschurken...en dan proberen zoveel mogelijk mee te profiteren van hun lichtbak. Zo komt Jan Splinter door de Canadese winter (..nou ja..lente!). Ik sta in een vak met heel veel Aziaten. Op vakantie lopen ze allemaal met een fototoestel...hier met een camera. Ik weet dat het grote landen zijn daaroh, maar ze zijn wel met hééél veel mensen afgereisd naar Vancouver. Ze sluiten geen microfoon aan, hebben geen lampje of statief nodig en duwen gewoon de hele handycam in het gezicht van de sporter..Toch komen ze dat met z'n drieen doen, waardoor we hutje mutje staan. Als interviewen Olympisch zou zijn, zouden in mijn vak de medailles verdeeld moeten worden!

En als de sporters Karin Mulder zijn gepasseerd volgen nog de collega's van de geschreven pers. Ze vormen de finale van demixed zone. Het is aan te raden je wat te sparen tijdens de wedstrijden als je deze krachtproef feilloos wilt doorstaan! En wat zal de parkeergarage een verademing zijn als je Annette Gerritsen heet, en al na tweehonderd meter onderuit gaat op de vijfhonderd meter!

Vandaag heb ik besloten dat ik Canada een heel leuk land vind. De mensen zijn aardig, het is hier lekker warm in de winter en ze zijn knettertrots op hun sporters. Ik kreeg vandaag als "niet-Canadees" kippenvel van het moment dat Cindy Klassen op het ijs kwam. Alles waar een maple-leaf op afgedrukt stond ging de lucht in. En wat een prachtig kabaal. Met een wave, die het schaatstempo van Klassen, volgde brachten de Canadezen hun sportheldin naar de teleurstellende 14e plaats. Ja, ook dan wordt er gewoon gejuicht. Wij, Nederlanders, zijn toch wel wat azijnerig (nieuw woord?) aangelegd. De vrouw naast mij (met rode Vancouver-wanten aan en daarin een Canadees vlaggetje geklemd), ging helemaal los tijdens de rit van Klassen. Zij schreeuwde z'n longen uit z'n lijf. Na ruim vier minuten was het klaar...zij ging zitten...en vroeg mij...heeft ze het eigenlijk goed gedaan? "Ehhhhh...nou niet zo, eerlijk gezegd!" Als je in het verleden op de Olympische Spelen 1 keer goud, twee keer zilver en drie keer brons hebt gewonnen dan valt de veertiende plaats wat tegen...Maar dat mocht de pret bij m'n buurvrouw niet drukken. Clara Hughes en Kristina Groves waren er tenslotte ook nog. En gelukkig won Groves brons! Ook ik was daar blij mee.
 
Het is een mooie tegemoetkoming aan alle inspanningen die de Canadezen leveren om de Spelen zo goed mogelijk te laten verlopen.
Ze krijgen het hier niet kado. "We'll have to pay for the snow", grapte de buschauffeur vanmiddag. Maar de ondertoon was serieus. Kosten nog moeite worden gespaard om de sneeuw op de goede plek te krijgen. Maar 't is dweilen met de kraan open en het kost bakken met geld. En zo goed gaat het hier economisch gezien op het moment ook niet. De Spelen zijn een molensteen om de nek van de Canadese bevolking. Jaren geleden stapten de Canadezen ongetwijfeld vol vertrouwen in dit mega-project maar dan hou je geen rekening met een economische recessie. Een vrouw in het vliegtuig zei al tegen me dat de Canadezen bang zijn dat er weinig bezoekers komen omdat de Spelen acht jaar geleden nog in Salt Lake City waren; relatief dichtbij (als je Amerikaans of Canadees denkt en niet uit een kikkerlandje komt!). De bevolking geniet maar is bang voor de financiele gevolgen....

De ijsbaan zal in de toekomst worden omgebouwd tot een multifunctionele hal voor allerlei sporten...behalve langebaanschaatsen....de 400 meter-baan verdwijnt. Het is te kostbaar...en twee kunst-ijsbanen is overdreven volgens de Canadezen. Er staat er tenslotte al een in Calgary. Het is de eerste bezuiniging. Hoop dat er niet al teveel volgen. Het zou jammer zijn als deze enthousiaste bevolking nog jarenlang moet bloeden voor dit wereldwijde (bijna tropische) feestje...