Alex zat voor zijn geslachtsverandering 'in een soort gevangenis'

Alex Bakker uit Hoogeveen werd geboren als een zij, maar voelde zich daar niet happy bij. En daarom veranderde ze op haar 28ste van geslacht.
Nu geeft hij door het hele land lezingen over de geschiedenis van transgenders in Nederland. Alex beantwoordt zes vragen over zijn coming-out.

Voelde je transitie als een wedergeboorte?
"Wedergeboorte is een groot woord. Nee, ik denk het niet. Je blijft wel helemaal jezelf. Je wordt niet een ander mens. Het is alleen zo dat je uiterlijk gaat kloppen met je innerlijk. Heel veel dingen blijven ook hetzelfde. Namelijk: wie je bent en je familie en vrienden. Alleen is alles in een nieuwe, verbeterde vorm."

Hoe heb je het je ouders verteld?
"Dat was heel lastig, omdat je weet dat het iets is dat ze direct raakt. Met vrienden is dat wat minder. Voor ouders betekent het ook een heel grote verandering. Ik wist dat ik er zelf heel gelukkig van zou worden en dat het een goede ontwikkeling was. Maar er zit ook een andere kant aan. Je omgeving moet het ook mee beleven. Voor ouders is het raar. Je krijgt een dochtertje of een zoontje. Zo zijn ze dat gewend en dan is zo'n verandering niet eenvoudig. Ze reageerden gelukkig wel heel goed, maar ze hebben wel tijd nodig gehad om het een beetje te verwerken."

Was je coming-out een opluchting?
"Natuurlijk. Dat moment moet op een gegeven moment komen. Ik heb gewacht totdat ik zelf concreet stappen ging zetten, door me aan te melden bij het ziekenhuis. Het was toen een voldongen feit, er was geen twijfel meer."

Wat betekende je transitie voor je leven?
"Het is voor mij - en voor velen - een bevrijding. Je zit verpakt in een buitenkant die totaal het tegenovergestelde is van hoe jij je voelt. In die zin zit je in een soort gevangenis. Er is niet echt een andere oplossing dan het kloppend te maken; alles goed maken van wat er is fout gegaan. Dat is ook wel heel ontroerend."

Hoe vind je het om met vroeger te worden geconfronteerd?
"Ik heb me na mijn transitie - twintig jaar geleden - heel erg gericht op de toekomst en mijn nieuwe leven. Ik vond het ontzettend ingewikkeld, pijnlijk en lastig om terug te denken aan de tijd daarvoor. Ik ontkende mijn leven van vroeger. Ik vond dat altijd iets confronterends, maar langzamerhand kan ik alles van vroeger weer een beetje omarmen. Ik kwam erachter dat ik als kind zeker niet heel ongelukkig was en veel plezier kon maken. Op een gegeven moment vergeet je dat een beetje. Maar ik was zeker niet een doodongelukkig kind.

Je geeft nu lezingen. Waar gaan die over?
"De lezingen gaan niet zo zeer over mijzelf, maar meer over de algemene geschiedenis van transgenders in ons land. Het onderwerp is nu veel in de media en ik wil laten zien waar het vandaan komt. Transgenders zijn al zestig jaar zichtbaar geweest en met pijn en moeite hebben ze hier rechten opgebouwd. Ik wil ook laten zien hoe er vroeger naar werd gekeken. Daar schrikken de mensen nu wel vaak van.
Deel dit artikel: