Keert de eerste marathon op natuurijs ooit terug in Veenoord?

De eerste marathon op natuurijs. Het is een beetje als het vinden van het eerste kievitsei. Het is eigenlijk helemaal niet zo belangrijk wie de eerste is, maar tegelijkertijd juist ook wel. Iedereen wil winnen. Niet alleen de schaatsers, juist ook de organisatoren.
In Veenoord weten ze daar alles van. Van de laatste dertig edities organiseerde de ijsvereniging er maar liefst vijftien. De eerste keer was op 9 januari 1986. De laatste keer is ook alweer een tijdje geleden: 25 januari 2006.

Gouden jaren
Veenoord beleefde rond de jaren '90 gouden jaren. Maar liefst twaalf keer achter elkaar werd er in Drenthe geschaatst, tussen december 1989 en december 2001. Jan Baarslag maakte deze glorieperiode van dichtbij mee. Sinds 1988 is hij namelijk penningmeester bij de ijsvereniging. "Eigenlijk heeft onze ijsvereniging het mede groot gemaakt."

Baarslag heeft een simpele verklaring voor waarom Veenoord zo vaak de eerste marathon op natuurijs had. "Vroeger was er veel minder concurrentie", vertelt hij nuchter. "En toen kwam het ook niet op één dag aan." Tegenwoordig wordt Veenoord de extra tijd die het nodig heeft niet gegund.

Afbeelding

De marathon in 2006 (foto: ANP / Paul Vreeker)

Geen zure gezichten
De zandondergrond op de sintelbaan in het dorp is de laatste jaren de spelbreker. Ze lopen er standaard een dag achter, omdat de grond minder snel hard wordt. De concurrentie is moordend. Haaksbergen, Noordlaren, Arnhem en nu ook Nieuw-Buinen: allemaal hebben ze een goede ondergrond en dus betere papieren om de eerste te zijn.

En dus kan Veenoord de eerste marathon op natuurijs wel vergeten, zolang er nog op een sintelbaan wordt geschaatst. Maar Baarslag kijkt niet met een zuur gezicht naar de concurrentie in Groningen en Overijssel. Integendeel. "Nee, hoor. Wij gunnen het anderen ook", vertelt hij.

Er werd gewoon gereden, geen gezeur
Jan Baarslag

Baarslag geniet van de jaarlijkse strijd om de primeur. Toch kun je dat niet meer vergelijken met vroeger. "Het was eigenlijk een beetje een wildwest", aldus de penningmeester. "Er was nog geen organisatie vanuit de KNSB, dus het was een beetje vrijblijvend."

Ook met de regels werd het niet zo nauw genomen. Sterker nog: harde regels waren er niet echt. "Er was geen eis dat je minimaal drie centimeter eist moest hebben", weet Baarslag nog. "Als je kon schaatsen, was het goed."

Het gesprek met Baarslag over vroeger schept een mooi, romantisch beeld van de gloriejaren. "Ik heb weleens gezien dat de vonken soms onder de schaatsen vandaan kwamen, zo dun was het ijs soms. Dat kon. Er werd gewoon gereden, geen gezeur." Toch heeft Baarslag ook wel begrip voor de strengere eisen, onder meer omdat schaatsers vaak op heel dure schaatsen rijden.

'Het ging één keer fout'
Eén keer werd de marathon gestaakt, omdat het ijs begon af te brokkelen. Schaatsers vielen bij bosjes neer. Baarslag begint te lachen wanneer hiernaar gevraagd wordt. "Het ging één keertje fout, alle andere keren was er niets aan de hand. Dat is gewoon de charme van de sport."


Volgend jaar misschien in Veenoord?
Komt die charme in Veenoord ooit weer terug? Dertien jaar zonder primeur is een lange tijd. Maar toch moeten de andere schaatsdorpen rekening houden met een comeback van Veenoord.

"We zijn druk bezig om met de gemeente Emmen het sportpark te renoveren. We hopen op groen licht voor een verharde ijsbaan. Hopelijk krijgen we in maart uitsluitsel en hebben we volgend jaar een verharde baan in Veenoord." En wie weet dan ook eindelijk weer eens de eerste marathon op natuurijs.

Afbeelding

Jan Baarslag van de ijsvereniging in Veenoord (foto: RTV Drenthe)