Hent Hamming werd mishandeld door zijn vader: Ik heb mijn jeugd als een soort angst doorlopen

Hent Hamming uit Eelde werd in zijn jeugd mishandeld door zijn vader, die kinderarts was. Nu, jaren later, gaat hij met zijn verhaal de bühne op, met het theaterstuk 'IJs'.
Hamming legt in het Radio Drenthe-programma Cassata uit waarom het stuk de titel 'IJs' heeft. 

'Geen schaatsen zien zonder herinnering'
"Aan de ene kant was ijs voor mij de vreugde. Ik zat in de vierde klas van de lagere school, ik was kampioen schaatsen op de korte baan. Dat paste bij mijn familie. Een familie waarin het ging om ambitie, het ging om winnen en sportiviteit stond hoog in het vaandel."

"Aan de andere kant: ik kan geen kampioenschap meer zien, of de tunes van het schaatsen horen, zonder aan mijn eigen gebeurtenissen te denken waarin ik aan mijn vader de vraag stelde: 'hoeveel rondjes heeft de tien kilometer'?"

"Dan zei mijn vader: Een rondje is 400 meter, reken maar uit. Hij vond dat ik móest weten dat dat 'natuurlijk' 25 rondjes zijn. Hoe had ik het niet kunnen zeggen..."

Daar bleef het niet bij. "En als je 10.000 meter niet weet, reken dan maar uit wat 1.500 meter is... En dan ging hij aftellen. Hij telde tot tien... Dat werd natuurlijk helemaal niks. En toen begon het slaan en het schoppen." 

"Ik heb mijn jeugd als een soort angst doorlopen. Wij wisten niet beter. Wij waren een heel leuk gezin denk ik, voor de buitenwereld."

'Broek omlaag en slaan'
Het gezin woonde aan een singel in Groningen. Vader Hamming had daar als kinderarts een praktijk aan huis. Als hij aan het werk was, moest Hent geregeld samen met zijn broertje in het souterrain gaan staan. "Met onze broek naar beneden. Hij liet ons zelf een stuk hout uitkiezen." De kinderarts sloeg de jongens daarmee. "En als hij dat dan gedaan had, ging hij weer terug naar boven, naar z'n praktijk. En wij gingen gewoon naar school."

"Later ben ik me af gaan vragen: is het dan niemand opgevallen? Hoe krijgt hij het voor elkaar, dat je dat doet. Dat je dan daarna weer andere kinderen gaat redden. Tot aan mijn zestiende is het doorgegaan."

Waarom een theaterstuk?
"Hoe had ik het anders kunnen doen? Ik ben geen boekschrijver..." Op de vraag of alles wat verteld wordt waargebeurd is, antwoordt Hamming: "Voor mij zeker. Mijn zusjes zijn naar de try-outs geweest en ik krijg ook berichten van mijn broers. Die herkennen zich er ook in."

Jarenlang heb ik een bureau voor marketing en communicatie in Groningen gehad. Het was 2015 toen ik dacht: ik wil wat anders. Ik merkte dat ik een hele harde kant heb. Ik wilde weer wat milder worden. Wat zachter. Ook naar m'n omgeving toe, naar m'n kinderen. Ik wilde muziek maken, zingen... allemaal dingen die me helemaal niet eigen zijn." 

'Het zijn wel mijn ouders'
"Ik wilde ook iets leuks maken. Over hoe het is om ondernemer te zijn, enzovoorts. Toen kwam ik Nico van der Wijk tegen, hij is theatermaker. Op datzelfde moment sprak ik mijn moeder. Zij had het erover dat ik wel eens blauwe plekken had. Waarvan ik zei: dat is niet waar. Dat waren geen blauwe plekken. Ik lag van onder tot boven open. Maar zij deed het dus af als blauwe plekken."

"Wil je dat verhaal niet vertellen?" vroeg Nico van der Wijk toen. "Toen dacht ik: ja, dit gaan we maken. Hier moet mijn moeder naar kijken, omdat ik niet met haar in gesprek kon komen. Mijn verhaal werd weggewuifd. Het is niet bedoeld als een aanklacht, het zijn wel mijn ouders. Maar ik heb ook geen zin om het elke keer zelf kleiner te maken. Het was dus de bedoeling dat mijn moeder het zou zien, maar ze overleed vorig jaar. En ik was nog niet klaar..."

"Het is heel confronterend om het er over te hebben. Toch voelt het goed om er over te praten. Ik hoop dat de voorstelling anderen inspireert. Het heeft met angst en wegkijken te maken."

23 maart is het theaterstuk 'IJs' te zien in Theater de Winsinghhof in Roden.