Van den Goorbergh aan de leiding in TT: Het gejuich kwam boven mijn motor uit

“Dames en heren, Jurgen van den Goorbergh neemt de leiding in de 500cc”, schalt het op 24 juni 2000 door de boxen rond het TT Circuit. Een enorm gejuich gaat op langs de baan. Honderdduizend mensen beginnen te zwaaien met de oranje opblaashanden van sponsor Rizla+. Maar nog geen kwart van het publiek ziet hem werkelijk op kop rijden.
“Na een paar honderd meter, halverwege het rechte stuk, schoot de concurrentie me als een kogel weer voorbij”, kijkt Van den Goorbergh negentien jaar later lachend terug.

Jurgen van den Goorbergh. Voor de dertigers, die De Grote Drie nooit hebben meegemaakt, is hij het icoon van de Nederlandse wegracesport. Voor wie de successen van Wil Hartog, Jack Middelburg en Boet van Dulmen in de jaren 70 en 80 wel hebben meegemaakt, keert halverwege de jaren 90 met de man uit Breda de hoop op succes in de zwaarste raceklasse terug.

Ongelijke strijd
“Ik had in 2000 helemaal niet zo goed getraind voor de TT, dertiende of zo”, kijkt Van den Goorbergh terug. Van hem mogen ook eigenlijk geen wonderen worden verwacht. Hij rijdt op een opvallende oranje tweecilinder TSR-Honda van Arie Molenaar Racing, waar kanonnen als Kenny Roberts jr., Valentino Rossi en Max Biaggi allemaal met viercilinders aan de start staan. “Qua snelheid kon ik dat seizoen niet meekomen. Op het rechte stuk kwam ik vijftien tot dertig kilometer per uur te kort. Maar mijn Honda was een goed sturende machine, misschien wel de beste van het veld. Hij was ook veel lichter, waardoor ik in de bochten sneller was dan de viercilinders.”

Die dertiende plek voelt als een lichte tegenvaller. Drie jaar eerder, in 1997, kwalificeerde hij zich al eens als vierde voor de TT. Ook met een tweecilinder. “Destijds was ik een van de weinige coureurs die op Dunlop reed. Zij hadden een speciale kwalificatieband, die was supersnel. Daar kon je een ronde op rijden. Ik heb toen alle risico’s genomen. Assen was mijn thuisrace, daar doe je altijd iets extra’s.”

Lees ook: Nog elf dagen tot de TT Assen: ‘Ze schoten me voorbij alsof ik stilstond’

Spetters regen
Die risico’s wil de enige Nederlander in de 500cc in 2000 ook nemen. Voor de start lijkt het weer hem mee te zitten. Het spettert, de baan is nat. Dat is in het voordeel van de tweecilinder Honda, omdat het op een nat circuit niet direct aankomt op vermogen.

In Assen is het altijd afwachten wat het weer doet. De coureurs op de grid weten niet goed welke band ze moeten kiezen. Sommigen gaan voor slicks, anderen kiezen voor een regenband. Van den Goorbergh laat intermediates monteren, een band tussen slick en regenband in. “Pakt dat goed uit, dan kun je een wereldwedstrijd rijden”, weet de coureur.

‘Ik heb die eerste ronden heel veel risico genomen’
Als het rode licht dooft, zijn de omstandigheden perfect voor de Bredanaar. Alsof de duivel hem op de hielen zit, gaat hij ervandoor. Bij de start verliest hij nog enkele plekken, maar dan begint een inhaalrace zoals zelden vertoond. Van den Goorbergh slalomt door het veld heen. “Ik heb die eerste ronden heel veel risico genomen. Mijn bandenkeuze was perfect. Destijds had je nog van die mooie kombochten. Ik haalde buitenom in, daar had ik erg veel grip.”

In de Ramshoek passeert hij twee of drie coureurs buitenom en dan rijden, met de Geert Timmer-bocht in zicht, alleen nog Valentino Rossi en Alex Crivillé voor hem. In zijn hoofd ziet Van den Goorbergh zichzelf al op kop rijden. Zijn vertrouwen in de motor is zo groot, dat hij besluit het onmogelijke te doen. Hij passeert Rossi en Crivillé aan de binnenkant alsof ze er niet staan. Het publiek gaat uit zijn dak. “Mijn gedachten werden daar uiteindelijk nog waarheid ook”, glundert hij negentien jaar na dato.

Oranje wave
De koppositie kan hij niet vasthouden. Op het rechte stuk schiet de concurrentie hem weer voorbij. In de volgende ronden rijdt Van den Goorbergh knap in de kopgroep mee. Overal waar hij komt, zwaait het publiek met de oranje opblaashanden. De hele race gaat er continu eem wave over de tribunes als de Bredanaar passeert. “Dat herinner ik me nog zo goed. Onvergetelijk, die Rizla-handjes. Natuurlijk zag ik ze. En het publiek... Het gejuich kwam boven het geluid van mijn motor uit. Dat was een kippenvelmoment. Net als in 1997 nam ik weer alle risico's, omdat het mijn thuis-grand prix was.”

“Uiteindelijk pakte de keuze voor intermediates voor de helft goed uit. Helaas bleef het niet druppelen, zoals ik had gehoopt. Het werd droger en droger. Na een rondje of vier kon ik alleen maar hopen op regen, maar die kwam niet. Dan ben je al geneigd iets rustiger te gaan rijden. De kwaliteit van je banden gaat zo hard achteruit waardoor je geen grip meer hebt. Destijds reden we nog zonder traction control. Mijn motor begon te glijden.”

Bizarre race
De TT van 2000 wordt een bizarre race. Niet alleen Van den Goorbergh heeft problemen met de banden. Meerdere coureurs die waren gestart op regenbanden, rijden hun banden compleet aan flarden en vallen daardoor uit. De mannen die op slicks starten en in de eerste rondes op grote achterstand worden gereden, komen uiteindelijk helemaal terug in de wedstrijd. Onder andere de Braziliaan Alex Barros. Hij wint de race.

Lees ook: 25 jaar na laatste Nederlander op het TT-podium: Jammer dat ik nog geen opvolger heb

Voor gek gezet
Van den Goorbergh finisht als negende. Nederland heeft er een wegraceheld bij. “Ik heb geen moment spijt gehad van mijn bandenkeuze. Deze race was onvergetelijk. Ik word er nog ieder jaar aan herinnerd. Door de leiding te nemen tijdens de TT met een tweecilinder met zo weinig pk’s, heb ik eigenlijk alle toppers een beetje voor gek gezet.”

Of het het mooiste moment in zijn carrière was? “Dit staat zeker in mijn top vijf, maar niet bovenaan”, zegt Van den Goorbergh. “Een jaar eerder pakte ik op een MuZ poleposition in Barcelona. Dat staat op één. Later dat jaar trainde ik ook naar pole in Brno. Dat rondje was eigenlijk nog spectaculairder. Alles was daar op het scherpst van de snede. Daar liet ik zien dat als ik het juiste materiaal had, ik ook gewoon top drie kon rijden. En tot slot die vierde startplek tijdens de TT in 1997. Dan sta je op je standaard-Honda naast Mick Doohan. Die wist niet eens wie ik was.”

TTDrenthe.nl is dé website voor alles wat met TT in Assen te maken heeft. Op de website van TT Drenthe vind je historische verhalen, prachtige foto's en natuurlijk al het laatste nieuws.