Zorgmedewerkers zijn werkdruk zat: 'Waarom doe ik dit eigenlijk?'

Geen tijd hebben om te eten en te drinken tijdens je diensten. En constant rondlopen met de vraag waarom je dit werk eigenlijk nog doet. Linda werkt als spoedverpleegkundige bij het Isala Diaconessenhuis in Meppel. Ze is een van de medewerkers die vandaag actievoert tegen onder meer de hoge werkdruk en het - in haar ogen - te lage salaris.
Het werk als spoedverpleegkundige is zwaar, dat weet Linda als ze ermee begint. Alle spoedeisende zaken komen bij haar en haar collega's binnen. "Ik ben sinds januari gediplomeerd, maar werk al drie jaar op 'de spoed' in Zwolle en in Meppel."

Verdieping zoeken
Linda kiest het werk als spoedverpleegkundige, omdat ze wat meer verdieping zoekt in haar werk. "De spoedeisende hulp is een afdeling met veel dynamiek. Je krijgt veel verschillende patiënten met diverse ziektebeelden. Dat is iets wat we als verpleegkundige op deze afdeling heel leuk vinden."

Linda weet dat daar een wisselende werkdruk bij hoort. "Het ene moment is drukker dan het andere moment. Je weet natuurlijk nooit wanneer er een ongeluk gebeurt, of wanneer een huisarts iemand naar ons toestuurt. Dus dat is altijd afwachten per dag."

Toegenomen werkdruk
De afwisseling en dynamiek zijn leuk. Maar de werkdruk neemt fors toe. Te fors, vindt Linda. "Ik doe dit werk nu drie jaar en sinds januari is de werkdruk echt heel erg toegenomen. We krijgen veel meer patiënten, de wachtkamers zijn steeds voller. Mensen moeten lang wachten. We doen ons best om alles zo snel mogelijk te doen, maar we zien de wachttijden heel erg oplopen."

Het werk vraagt daardoor veel van Linda. "Soms hebben we diensten waarbij je niet aan eten of drinken toekomt. Dan moet je echt de hele dag doorbuffelen. Dan merk je de volgende dag dat je echt even op adem moet komen. En dan ben ik nog jong, onder de dertig."

Klagen
Volgens Linda klagen eigenlijk alle collega's over de werkdruk. Niet alleen de ouderen, of juist de jongeren, maar collega's in alle leeftijden. "Het wordt gewoon te veel. We merken dat sinds ziekenhuizen in de regio dichtgaan, dat we steeds meer patiënten krijgen."

De hoge werkdruk leidt nog niet tot een extra groot ziekteverzuim of collega's die tegen een burn-out aan zitten, volgens Linda. Maar wel zijn er collega's die doorstromen naar ander werk. Ze kiezen bijvoorbeeld voor de ambulance. "Die collega's vinden het fijn dat ze dan de zorg hebben voor één patiënt. Ze hebben dan veel minder prikkels aan hun hoofd en zijn niet verantwoordelijk voor de zorg van vijf of zes patiënten tegelijk."

Gezinsleven
Het gezinsleven combineren met het werk op de spoedeisende hulp wordt steeds lastiger, merkt Linda.

"Ik ben moeder en mijn werk thuis als moeder gaat dus ook gewoon door. Soms is het zo dat je de oppas net helemaal rond hebt en dan krijg je weer de vraag of je toch een vroege dienst wilt doen in plaats van een late dienst. Of er is weer ziekte en je moet extra werken. Eigenlijk wil je dan 'nee' zeggen op zo'n moment. Maar je voelt toch de verplichting naar je collega's om het wel te doen. Anders zijn het altijd dezelfde collega's die ervoor opdraaien."

De collega's hebben ook een groepsapp op WhatsApp, waar regelmatig noodverzoeken in verschijnen. In de zomervakantie werd er regelmatig om hulp gevraagd en ook in september was het raak. Daardoor gebeurt het ook dat sommige mensen veel dagen achter elkaar moeten werken.

Oplossing
Maar wat kun je doen tegen die hoge werkdruk? Dat is simpel: meer mensen aannemen. "We willen er meer personeel bij op onze afdeling", zegt Linda zonder na te hoeven denken. Daarnaast vindt ze ook dat het salaris omhoog moet.

"We verdienen een hoger salaris voor het werk dat we doen. Als ik zie wat voor verantwoordelijkheid we dragen, dan is het te gek voor woorden als we na vijftien jaar werken nog minder verdienen dan een docent op dit moment."

Linda en haar collega's hebben de problemen in het verleden aangekaart bij teamleiders. Maar er gebeurt maar weinig. "Het is zeker iets dat we met teamleiders bespreken. Ze zeggen dat ze ermee bezig zijn. Maar dat horen we al zo lang. Naar ons idee gebeurt er te weinig. Zeker met het nieuws dat we ook de patiënten vanuit Hoogeveen erbij krijgen, moet er nu gewoon iets gebeuren."

Op begrip hoeven Linda en haar collega's niet altijd te rekenen. Want dan krijgen ze te horen dat zelf voor een baan in de zorg hebben gekozen. 


Linda hoopt dat de acties die nu bezig zijn tot verbeteringen leiden en de ogen openen van ziekenhuisdirecteuren en van politiek Den Haag. Linda voorspelt een groot tekort aan personeel in de zorgsector. "Als je de zorg nu niet aantrekkelijk maakt met goede voorwaarden, dan zit je over vijf jaar echt met een personeelstekort."

Hoe lang nog?
Als het allemaal niet beter wordt, is het ook nog maar de vraag hoe lang Linda dit werk zelf nog blijft doen.

"Ik denk vaak genoeg bij mezelf: waarom doe ik dit eigenlijk? Waarom zijn we zo gek om dit met elkaar te blijven doen? In andere banen kun je veel meer verdienen. Wij kiezen hiervoor, omdat we hart voor de zorg hebben. Ik denk dat we op andere plekken wel beter voorwaarden kunnen krijgen. Dat maakt wel dat je in je vakantie gaat terugkijken en dan gaat nadenken of je dit wilt blijven doen."

Linda wilde graag anoniem haar verhaal doen bij RTV Drenthe. Linda is ook niet haar echte naam, die is bij de redactie bekend.
Meer over dit onderwerp:
Isala Diaconessenhuis gemeente Meppel Meppel
Deel dit artikel: