De hoogste werkplek in Emmen met Senseo, pantoffels en een plasfles

Het is een behoorlijk avontuur: helemaal naar boven in de torenkraan die de Hondsrugtoren in Emmen bouwt. Eerst met maximaal twee personen in een klein liftje en dan nog drie steile, gele stalen trappen omhoog.

Met een lach stap ik de lift uit. 'Wow, wat hoog en wat waait het', denk ik, terwijl kraanmachinist Wiljan Dannenberg uitlegt hoe ik het beste naar boven kan klimmen. Die lach van m'n gezicht verdwijnt snel als ik de steile trappen zie.

'Niet naar beneden kijken'

"Gewoon rustig aan, trede voor trede en vooral niet naar beneden kijken", zegt hij, terwijl we naar boven gaan. M'n bibberende benen probeer ik te negeren en om me heen zie ik wat geel staal, maar vooral ook een mooi uitzicht over Emmen.

Via een luik komen we dan in de cabine waar Dannenberg soms uren achter elkaar zit. Hij heeft ongetwijfeld de hoogste werkplek in Drenthe, maar de kleinste werkkamer. Terwijl cameraman Edwin van Stenis zich naar boven begeeft, doet de torenkraanmachinist zijn schoenen uit, helm af en handschoenen uit.

Zijn pantoffels staan klaar om aangetrokken te worden. In de hoek staat een stofzuiger. Schuin achter zijn stoel staat een koffiezetapparaat en bovenin een vak liggen puzzelboekjes en ander entertainment.

Eigen maken

"Je moet het toch je eigen maken. Ik heb hier een Senseo staan. Hier liggen wat puzzelboekjes en een hoofdkussen", zegt Dannenberg. "Ik moet me toch vermaken overdag. Het is soms de hele dag druk, maar soms zijn er ook maar drie of vier hijsjes op een dag. Dan pak ik soms het kussentje er even bij en doe ik de oogjes even dicht. Ze roepen me vanzelf weer."

Dannenberg krijgt een telefoontje van een collega: de cameraman en hij zitten vast in de lift. "Gewoon even daar en daar op drukken. Lukt het niet? Wacht maar even, ik kom eraan. Ga maar even zitten, hoor", zegt de machinist tegen mij.

Prachtig uitzicht

Vanuit de stoel is het uitzicht prachtig. Ondanks de mistige omstandigheden, lukt het om ver te kijken. Het groene Rensenpark is goed zichtbaar, in de verte het Emmtec-terrein en ook de olifanten in Wildlands zie ik buiten lopen.

Cameraman Edwin en Dannenberg komen weer boven. In het interview legt Wiljan uit hoe hij torenkraanmachinist is geworden. "Ik was hiervoor altijd timmerman. En zo ben ik een paar keer boven geweest om te kijken. Dat is prachtig om te zien. Toen heb ik gezegd: Het lijkt me mooi om dit werk ook te doen. En zo ben ik er via via ingerold."

Ik heb hier een Senseo en wat puzzelboekjes. Ik moet me toch vermaken overdag."
Wiljan Dannenberg, torenkraanmachinist

Na een opleiding van twee weken en praktijktraining was het tijd om de kraan in te gaan. Dat is inmiddels twaalf jaar geleden. "Het is in het begin altijd wennen per kraan. Je moet dan het stukje vertrouwen krijgen", legt hij uit. "Er kan altijd wel iets mis gaan. Het komt op centimeters aan. Ik breng alles op de bouw van A naar B, wat de jongens zelf niet voor elkaar kunnen krijgen." Via een camera kan Wiljan precies zien wat hij doet. Een ander scherm geeft het aantal tonnages en de hoogte aan. "Als zij hier beneden een fout maken, of wij boven in de lucht. Daar zit wel verschil in."

Een verdieping per tien werkdagen

De Hondsrugtoren schiet al rap de lucht in. "We doen een verdieping per tien werkdagen." Toch zit het op de dag dat wij langs mogen komen, even wat tegen. We zitten uiteindelijk ruim 4,5 uur boven. Reden: de wand past niet helemaal. Na wrikken en boren, zit 'ie op z'n plek. "Hèhè. We komen nu naar beneden een bakkie doen", zegt Dannenberg via de portofoon tegen zijn collega's.

Plassen in een fles

Inmiddels moet ik wel nodig naar de wc. Hoe doet Wiljan dat? "Ik kan niet voor ieder wissewasje naar beneden. Dus plassen gaat gewoon in een fles. En de grote boodschap om het zomaar te zeggen, die doe ik thuis voor ik wegga. Maar ja, als ik dan wel echt moet, ga ik wel naar beneden."

Met zijn drieën in de huiskraan (foto: Janet Oortwijn/RTV Drenthe)

'Hij kan echt langzaam zakken'

Na de pauze blijven wij beneden, terwijl Dannenberg weer naar boven gaat. Op de bouw kunnen we goed zien hoe hij werkt. Sommige muren laat hij echt met centimeters heel langzaam zakken. Via een portofoon wordt gecommuniceerd: "Even inkatten (naar binnen), laten zakken. Stop maar!"

"Hij kan echt langzaam zakken. Daar word ik soms naar van. Heel knap", zegt een collega van hem.

Dannenberg zit tot volgend jaar augustus in de kraan in Emmen. Daarna is het tijd voor de volgende klus. "Ik had dit werk echt tien jaar eerder moeten doen", lacht hij.

Op de bouw brengt Wiljan onder meer de wanden naar de goede plek (foto: Janet Oortwijn/RTV Drenthe)

Meer over dit onderwerp:
Emmen Hondsrugtoren torenkraan
Deel dit artikel: