Oekraïense vluchteling: 'Voor mij is het beter hier, maar ik huil iedere dag om mijn geboortestad'

kristina nazarchuk
Kristina Nazarchuk huilt dagelijks om de oorlog © RTV Drenthe
Vandaag precies twee jaar geleden viel Rusland Oekraïne binnen. Kristina Nazarchuk (32) uit Odessa vluchtte met haar moeder naar Nederland en ging aan het werk bij pannenkoekenrestaurant 't Moatie in Gasselte.
Het bevalt haar goed hier. "Het is echt een goed land met goede mensen die altijd lachen. Dat vind ik leuk, ja. En ik voel me hier veilig. Voor mij is het beter hier. Ik heb een goede baan en een goede baas. Hij is een goede man," zegt Nazarchuk.
Ze huilt iedere dag om haar geboortestad en volgt het nieuws op de voet. "Iedere avond zijn er bombardementen en het is er heel gevaarlijk. In mijn stad zijn vannacht bombardementen geweest waarbij twee mensen zijn omgekomen."

Terug of niet?

Toch gaat ze nog regelmatig terug naar Odessa voor een week of twee weken om haar oma en vrienden te bezoeken. Het doet haar verdriet om te zien hoe ernstig de stad is beschadigd. "Overal zijn vernielde gebouwen. Ook ziekenhuizen en scholen zijn geraakt door de bombardementen."
Teruggaan naar Odessa raakt verder uit zicht naarmate de oorlog langer duurt. "Als de oorlog morgen stopt, dan zou ik teruggaan, ja. Maar als de oorlog over een jaar stopt, dan denk ik niet dat ik terug zal gaan."
Nazarchuk woont met zo'n 200 Oekraïners in de opvanglocatie in Papenvoort. Daar heeft ze het prima naar haar zin.

Oplossing voor personeelstekort

Eigenaar Herman Meppelink van 't Moatie begon anderhalf jaar geleden met twee Oekraïense medewerkers en inmiddels zijn twintig van de zestig medewerkers Oekraïens. "Ze hebben nog een beetje de normen en waarden zoals die ons vroeger zijn bijgebracht. En dat kan ik niet altijd zeggen van de jeugd van tegenwoordig", lacht hij.
Het rooster regelen ze zelf. "Ik geef de dames bij de afwas en de bar iedere week een schemaatje en dan maken ze zelf een werkrooster. Ik heb er geen omkijken naar. Ik ben heel blij met de Oekraïense medewerkers", aldus Meppelink.

Geen Nederlandse les

Nazarchuk kan inmiddels wel een beetje Nederlands verstaan en spreken. Al mist ze meestal de lessen Nederlands in de opvang vanwege haar werk. Ze kent inmiddels de tafelnummers en kan ze in het Nederlands zeggen wat ze serveert. "Een rode wijn?", vraagt ze aan een stel dat ze bedient. Die is voor de man aan tafel. "Een witte wijn, alstublieft", zegt ze als ze de vrouw in zijn gezelschap de wijn voorzet. "Enjoy!"
Men zegt wel dat de beste manier om een taal te leren is via een relatie met een Nederlander. "Ik ben vrijgezel. Maar wie weet wat de toekomst brengt."
Ze heeft nog wel een boodschap voor de Drenten: "Ik wil zeggen: bedankt voor het helpen van de Oekraïners. Bedankt."
Kristina Nazarchuk huilt dagelijks om de oorlog in Oekraïne

Heb je een nieuwstip, nieuwe informatie óf heb je een foutje gespot? Stuur een bericht, foto of filmpje via WhatsApp of mail de redactie.