Een jaar corona in Drenthe: 'De begrafenis was al op papier gezet'

"Ik had niet gedacht dat ik zover zou komen. Hoe ik mij nu voel is echt een wereld van verschil, vergeleken met vorig jaar." Marthin Manusama (71) kreeg in 2020 het coronavirus, voelde zich steeds slechter en ging 'even' naar het ziekenhuis in Emmen voor een korte check.

Die korte check wordt uiteindelijk een verblijf van zo'n vijf weken op de intensive care. Zelf weet hij daar helemaal niets meer van. "Als mensen mij vragen hoe die tijd was, zeg ik: 'Dat moet je aan Ineke vragen'." Manusama wordt in slaap gebracht en is weken van de wereld. "Ik was er heel slecht aan toe."

Ineke Pater - Manusama's partner - kan zich die periode uiteraard nog heel goed herinneren. Drie dagen nadat Manusama op de ic belandt, moet de familie al het nodige op papier zetten. Voor het geval dat. "Dat waren intense gesprekken", weet ze nog.

Balanceren op het randje van de dood

Wat ze dan nog niet weet, is dat de zwaarste periode nog moet komen. "De derde week was zó kritiek. Wij moesten toen van alles opschrijven. Welke muziek zouden we draaien op zijn uitvaart, hoeveel mensen mogen er komen?" Manusama balanceert dan op het randje van de dood.

Het kwartje valt uiteindelijk de goede kant op. "Ik werd uitgenodigd om bij hem langs te komen, bij wijze van experiment", vertelt Pater. "Ik werd in een speciaal pak gehesen en mocht aan zijn bed zitten. Ik heb daar bijna twee uur gezeten en heb op hem ingepraat."

Twee dagen daarna krijgt Pater een telefoontje van de verplegers. Goed nieuws. "De beademing was eraf en hij had zijn ogen wat open", verzucht Pater. Of haar bezoek er iets mee te maken heeft gehad, zal ze nooit weten. "De eerste dagen kon hij nog niet praten, want hij was geïntubeerd. Maar sinds die dag ging het weer beter. Als je hem vandaag de dag ziet zitten, kun je je niet voorstellen dat hij zo ziek was."

(Tekst gaat verder onder de foto)

Manusama was ruim acht weken van huis (Rechten: RTV Drenthe / Kim Stellingwerf)

Ziekenhuis, verpleeghuis, thuis

Beetje bij beetje keert Manusama weer terug op de wereld. Wanneer hij stabiel genoeg is, mag hij naar een gewone verpleegafdeling. "Toen kreeg ik een staande ovatie van een stuk of twintig verplegers. De hele afdeling stond te klappen", zegt Manusama.

De Hoogevener revalideert daarna in verpleeghuis De Horst in Emmen. "De eerste week was ik nog een beetje warrig, maar vanaf de tweede week ging het beter." In De Horst moet hij aansterken, maar Manusama wil vooral naar huis. Terug naar zijn eigen plekje en vooral terug naar zijn geliefde.

Op 20 mei 2020 komt hij thuis. Want Manusama en Pater dan nog niet weten, is dat Manusama's zoon een heel welkomstcomité heeft opgetrommeld. "Ik kwam het hoekje om en zag allemaal slingers. Toen dacht ik: 'Wat is dit voor gedonder?'"

(Tekst gaat verder onder de foto)

Emoties bij Ineke Pater en Marthin Manusama (Rechten: RTV Drenthe / Kim Stellingwerf)

Toekomstplannen

De twee zijn helemaal beduusd. "Ik blijf liever op de achtergrond", legt Manusama uit. Ook Ineke Pater is onder de indruk. "We staan niet zo graag in de belangstelling", lacht ze. Maar het doet ze goed om familie, vrienden en buren te zien. "We wonen nog in zo'n 'ouderwetse' volksbuurt. Mensen brachten mij die ziekenhuisperiode ook vaak een prakkie eten en dingetjes voor in de tuin. Iedereen vroeg of we nog wat nodig hadden."

Er is zelfs een collecte geweest. "We hebben zo'n mooi cadeau gehad van onze kinderen, vrienden en buren", vertelt Pater. "Een collectebus vol met geld. Daar hebben we om gehuild. Als het mag en kan, gaan we een reis maken naar Indonesië." Terug naar de roots van Manusama. "Ik kom van Ambon. Als het allemaal lukt, gaan we daar in een kerk trouwen."

Het stel is niet alleen hun eigen omgeving dankbaar, maar vooral ook het verplegend personeel. "Afgelopen november hebben we nog een gesprek met ze gehad", vertelt Pater. "Ze hebben laten zien waar Marthin lag, voor mij was dat heel emotioneel." Verplegers herkenden hem nog. "Ze vonden het echt een wonder dat hij er alweer zo bij liep."

'Dit wens je je ergste vijand niet toe'

Manusama is er inmiddels weer helemaal bovenop. "Ik ben vlak voor Kerst gestopt met revalideren en fysiotherapie. In januari ben ik begonnen met wandelen. Eerst twee kilometer, toen vier, acht en tien. Nu zit ik al op zestien kilometer."

De Hoogenever wist dat het niet alleen fysiek zwaar zou worden. "Mentaal was het ook pittig. Ik ben ook dankbaar naar Ineke, want zij staat mij heel goed bij. Tijdens m'n revalidatie heeft ze mij ook gepusht: 'Je moet, je moet'. Dat ik mij nu zo goed voel, is ook dankzij haar."

Manusama is blij dat 2020 achter hem ligt. "Het is een heel zware periode geweest", weet hij. "Mensen die zeggen dat covid-19 niet bestaat en al die complotverhalen geloven zouden dit een keertje mee 'moeten' maken. Dit wens je je ergste vijand niet toe."

Marthin Manusama kwam in mei vorig jaar weer thuis (Rechten: RTV Drenthe / Kim Stellingwerf)

Lees ook: